Connect with us

Editorial

Υποδομές και ΔΕΘ, τι περιμένουμε να ακούσουμε για τα μεγάλα έργα

Νίκος Καραγιάννης

Δημοσιεύθηκε

στις

Κατασκευή έργων

Να που φτάσαμε σε μία ακόμα ΔΕΘ, την 84η στη σειρά. Αύριο, όπως κάθε χρόνο, ο Πρωθυπουργός της χώρας θα εγκαινιάσει την Έκθεση και θα πραγματοποιήσει ομιλία στην οποία αναφέρεται στην ελληνική οικονομία. Κομμάτι αυτής της ομιλίας είναι οι εξαγγελίες μεγάλων έργων.

Φέτος θα είναι κάπως πιο ιδιόρρυθμα τα πράγματα μιας και η αλλαγή κυβέρνηση εν μέσω θέρους, έφερε και μία νέα πραγματικότητα στα έργα. Ήδη πριν από λίγες μέρες ο Υπουργός Υποδομών, Κώστας Καραμανλής, μίλησε για «εικονική πραγματικότητα» στην εικόνα που είχε δημιουργήσει η προηγούμενη κυβέρνηση για τα έργα.

Ήδη, στο στόχαστρο έχουν μπει το Πάτρα-Πύργος, το Μετρό Θεσσαλονίκης, ο ΒΟΑΚ, η ολοκλήρωση της Αμβρακίας Οδού και μία σειρά από άλλα έργα. Τώρα, βάσει του προγράμματος που παρουσίασε η ΝΔ ήδη από τον Μάρτιο (τότε ως αντιπολίτευση) έχει θέσει κάποιος υψηλούς στόχους στον τομέα των μεγάλων έργων με νέα project όπως το Ελευσίνα-Υλίκη και το ανατολικό τμήμα της Σιδηροδρομικής Εγνατίας για τη νέα γραμμή Θεσσαλονίκη-Καβάλα-Ξάνθη.

Βασικός πυλώνας για τη ΔΕΘ (μάλλον ΚΑΙ για τη φετινή ΔΕΘ) είναι το Μετρό Θεσσαλονίκης. Η εδώ και χρόνια ατελείωτη ιστορία της κατασκευής του σταθμού ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, φέρνει νέα κρίση στο πότε οι Θεσσαλονικείς θα δουν επιτέλους να λειτουργεί η βασική γραμμή και η γραμμή Καλαμαριάς. Αυτό λοιπόν είναι το κυρίαρχο έργο φέτος για το οποίο περιμένουμε να αναφερθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το Σάββατο το απόγευμα.

Μαζί περιμένουμε και νέα για τον ΟΑΣΘ και τις ταλαιπωρημένες συγκοινωνίες της πόλης.

Ένα άλλο έργο που είναι εθνικής σημασίας και πιθανόν να αναφερθεί είναι το ανατολικό τμήμα της Σιδηροδρομικής Εγνατίας. Η νέα ηλεκτροκινούμενη μονή γραμμή υψηλών ταχυτήτων από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Καβάλα και την Ξάνθη θα μεταμορφώσει τελείως τις σιδηροδρομικές μεταφορές και ειδικότερα τις εμπορευματικές. Αυτή η νέα γραμμή κόστους 1,25δισ.ευρώ με την κατασκευή της θα δώσει πνοή στα έργα της Μακεδονίας και με τη λειτουργία της θα μειώσει την απόσταση της Θεσσαλονίκης από την Αλεξανδρούπολη από τις 8,5 (!!) ώρες που είναι σήμερα σε κάτω από 3 ώρες. Η ένωση της με το δίκτυο της Τουρκίας και της Βουλγαρίας της δίνει ακόμα μεγαλύτερα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Αυτό είναι ένα δεύτερο έργο που θα είχε μεγάλη αξία να ειπωθεί για την οικονομία όλης της χώρας.

Εξίσου σημαντική είναι και η γενικότερη ανάταξη του σιδηρόδρομου. Τα έργα που απομένουν να γίνουν στη βασική γραμμή Αθήνας-Θεσσαλονίκης και τη γραμμή που μας ενώνει με το υπόλοιπο Ευρωπαϊκό δίκτυο (Θεσσαλονίκη-Ειδομένη) σε συνδυασμό με τη ραγδαία ανάπτυξη του λιμανιού του Πειραιά και εσχάτως και της Θεσσαλονίκης δίνουν στο σιδηρόδρομο συγκριτικό πλεονέκτημα. Μείζον εδώ είναι και το θέμα της συντήρησης του δικτύου. Επίσης περιμένουμε να ακούσουμε για αυτό.

Αν εξειδικεύσουμε το κοινό που θα είναι κυρίως από τη Μακεδονία και τη Θράκη, κάτι που θα θέλαμε να ακούσουμε είναι και για την πορεία ιδιωτικοποίησης της Εγνατίας Οδού. Ο άξονας των 670 χιλιομέτρων (ο μεγαλύτερος αυτοτελής δρόμος της χώρας) μαζί με του κάθετους, ξεπερνά τα 1.000 χιλιόμετρα. Είναι ίσως το κορυφαίο οδικό έργο για όλη τη χώρα και το μέλλον του, συναρτάται από το τι θα αποφασιστεί για την παραχώρηση του και την περαιτέρω αξιοποίηση του.

Σε γενικότερο πλαίσιο επίσης περιμένουμε και μία αναφορά στα έργα που πραγματοποιούνται στο αεροδρόμιο και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης (όντας ιδιωτικά πλέον).

image_pdfimage_print

Editorial

Η χαμένη κατασκευαστικά δεκαετία και τι μαθήματα μας δίνει

Νίκος Καραγιάννης

Δημοσιεύθηκε

στις

Ρέμα, αντιπλημμυρικά έργα

Χαμένη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κατασκευαστικά η δεκαετία που φέτος ολοκληρώνεται. Η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2009 και διήρκησε σχεδόν μία δέκα χρόνια τράβηξε πίσω στο σύνολο τους τα έργα και δημιουργώντας μύρια προβλήματα στον τεχνικό κλάδο της χώρας.

Θα μπορούσε κάποιος να πει πως αυτό δεν ισχύει. Τόσα έργα ολοκληρώθηκαν σε αυτή τη δεκαετία και ιδιαίτερα από το 2015 και μέχρι σήμερα. Επεκτάσεις Μετρό (προς Ελληνικό, Ανθούπολη, Αγία Μαρίνα), 5 νέοι αυτοκινητόδρομοι, σιδηροδρομικά, λιμενικά και κτιριακά έργα, όλα αυτά τα είδαμε να λειτουργούν σε αυτή τη δεκαετία.

Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι πως αυτά τα έργα θα έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί χρόνια πριν αλλά η κρίση ή η κακοδιαχείριση έργων και κονδυλίων δημιούργησαν θηριώδεις καθυστερήσεις και δημιούργησαν ένα ντόμινο σε επόμενα έργα.

Ας μιλήσουμε με παραδείγματα

Η περίφημη Ολυμπία Οδός, θα έπρεπε το 2012 να έχει φτάσει στην Πάτρα και το 2013 στον …Πύργο. Οι σήραγγες Τεμπών θα έπρεπε βάσει του αρχικού σχεδιασμού να τεθούν σε λειτουργία το 2012, ενώ η σιδηροδρομική γραμμή Αθήνα-Θεσσαλονίκη θα έπρεπε να λειτουργεί χρόνια πριν. Η επέκταση του Μετρό προς Ελληνικό είχε αρχικό χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης το 2010 ενώ τα έργα ολοκλήρωσης του διαδρόμου προσαπογειώσεων του Αεροδρομίου Μακεδονία το 2011. Ναι, μιλάμε για τον διάδρομο που θα παραδοθεί σε μερικές ημέρες. Τα σιδηροδρομικά έργα υποδομής από το Κιάτο μέχρι το Αίγιο θα έπρεπε να ολοκληρωθούν το 2010-2011 ενώ το Μετρό Θεσσαλονίκης έπρεπε να λειτουργήσει τον Οκτώβριο του 2012. Μιλάμε για το ίδιο Μετρό που σήμερα ευχόμαστε να λειτουργήσει τον Νοέμβριο του 2020.

Αν αυτά δεν συνιστούν μία χαμένη κατασκευαστικά δεκαετία, τότε ας πανηγυρίσουμε. Η πικρή αλήθεια είναι πως αυτές οι καθυστερήσεις, που πέρα από την κρίση οφείλεται σε δομικά προβλήματα στον χώρο των κατασκευών, σε αδυναμίες του συστήματος και σε μαζοχιστικές τάσεις της αγοράς, κάθε φορά δημιουργούν τεράστια προβλήματα στην εκτέλεση των έργων και την επιβίωση των μεγάλων -και όχι μόνο- εταιρειών του κλάδου.

Κάθε φορά που ένα έργο μένει πίσω το πρόβλημα που δημιουργείται εξαπλώνεται ως ιός σε όλο το φάσμα αυτών που ασχολούνται με αυτό. Από τον Φορέα Υλοποίησης και την εργοληπτική εταιρεία μέχρι τον τελευταίο υπεργολάβο ή εργάτη. Τα έργα που αναφέραμε παραπάνω στοίχισαν στη χώρα άλλα χαμένα έργα που μετατίθενται αναγκαστικά για αργότερα και πολλές εταιρείες που πλήρωσαν με την ίδια τους την ύπαρξη αυτές τις καθυστερήσεις.

Αυτή η χαμένη δεκαετία φαίνεται τώρα που η γενιά έργων που μας κράτησε παρατεταμένη παρέα ολοκληρώθηκε και προσπαθούμε μάλλον με μεγάλη επιτυχία να επαναλάβουμε άλλη μία. Αυτό που παρακολουθούμε για παράδειγμα στον διαγωνισμό για τη γραμμή 4, είναι μία πορεία σε μία μεγάλη καθυστέρηση. Αν τα δύο εναπομείναντα σχήματα καταφέρουν και πάρουν το έργο μέχρι το τέλος του 2020, θα είναι κατόρθωμα. Υπάρχει όμως ο υπαρκτός κίνδυνος, το έργο λόγω προβλημάτων που έχουν δημιουργηθεί από δικαστικές διαμάχες να ακυρωθεί.

Αν τελικά συμβεί το δεύτερο, θα πρόκειται για ένα καταστροφικό για τον κατασκευαστικό χώρο γεγονός καθώς: ο διαγωνισμός θα πρέπει εκ νέου να ξεκινήσει με 3 χαμένα χρόνια. Αυτά τα 3 χρόνια θα κοστίσουν στο πρόγραμμα στο επόμενο ΕΣΠΑ 2021-2027 καθώς αντί για χρειαστούν για παράδειγμα 250εκατ.ευρώ θα χρειαστούν 400εκατ.ευρώ, χρήματα που θα αφαιρεθούν από ένα άλλο χρήσιμο για τη χώρα έργο.

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΛΟΧΕΥΕΙ

Αυτή η τακτική, που εν πολλοίς εφαρμόζεται από την επιθετική πολιτική των διαγωνιζόμενων που υποσκάπτουν πολλές φορές τα δικά τους θεμέλια, τελικά δεν είναι μόνο μπούμερανγκ για τους ίδιους αλλά έχει πολύ μεγαλύτερες προεκτάσεις.

Η χαμένη κατασκευαστικά δεκαετία που ζήσαμε, δυστυχώς έχει δημιουργήσει τις βάσεις για να ξαναδημιουργηθεί σε μικρότερο βαθμό. Πέρα από το έργο της γραμμής 4, σε πλαίσιο κινδύνου είναι και η Αμβρακία Οδός, τα έργα για τον λιμένα κρουαζιέρας στον Πειραιά ακόμα και η μεγάλη επένδυση του Ελληνικού που πάει από χρονιά σε χρονιά, δημιουργώντας ένα δικό της case study.

Σίγουρα ένα μεγάλο ερώτημα είναι πως θα λύσουμε αυτή η λερναία ύδρα της «κακοποίησης» των έργων και την θωράκιση τους για το κοινό καλό και ΤΙ μπορούμε να κάνουμε για να αναστρέψουμε αυτή την εικόνα, αυτή την κατάσταση; Πρέπει να δώσουμε νέα πνοή στην κατασκευή και σε όλο αυτόν τον πληγωμένο γίγαντα της Ελληνικής Οικονομίας που μπορεί να δώσει πολλά περισσότερα από αυτά που πιστεύουν μερικοί.

Γιατί μία χαμένη δεκαετία είναι αρκετή και πρέπει να δοθεί νέο όραμα, οι κατασκευές να αποκτήσουν και πάλι τα εφόδια εκείνα που θα της επιτρέψουν να δώσει δεκάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας και ελπίδα όχι μόνο στους ανθρώπους αυτής της χώρας αλλά στην ίδια την χώρα.

Καλή εβδομάδα σε όλους
16.9.2019

Νίκος Καραγιάννης-ypodomes.com

image_pdfimage_print
συνέχεια ανάγνωσης

Editorial

Ταξιδέψαμε με τρένο Αθήνα-Θεσσαλονίκη και μας άρεσε, δείτε γιατί

Νίκος Καραγιάννης

Δημοσιεύθηκε

στις

Νέο τραίνο ΤΡΑΙΝΟΣΕ

Έχουμε γράψει κατ`επανάληψη πόσο σημαντική είναι η ανάπτυξη των σιδηροδρομικών μεταφορών. Το ίδιο σημαντική είναι και η βελτίωση των συνθηκών. Το δρομολόγιο των 4 ωρών μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης που πρόσφατα εγκαινίασε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, αποτέλεσε άλλωστε αντικείμενο εκατοντάδων άρθρων. Για να δοκιμάσουμε την «νέα εποχή» με το ηλεκτροκίνητο δίκτυο, αποφασίσαμε το φετινό ταξίδι για τη ΔΕΘ, να γίνει με το τρένο.

Στις 6 ώρα το πρωί, ευρισκόμενος στον Κεντρικό Σταθμό της Αθήνας (επιτρέψτε μου να αποφύγω το ξεπερασμένο «Σταθμός Λαρίσης»), είδα με έκπληξη γεμάτες αποβάθρες. Απέφυγα (όπως δυστυχώς και σχεδόν όλοι οι επιβάτες) να μείνω στο κτίριο του σταθμού που είναι σε απαράδεκτη κατάσταση και εδώ βέβαια είναι ένα παράδοξο. Γεμάτες αποβάθρες και άδειος σταθμός….

Ο κόσμος περίμενε στη μία αποβάθρα συρμό του Προαστιακού και εμείς στην απέναντι αποβάθρα το τρένο για Θεσσαλονίκη. Δέκα λεπτά αργότερα, ο συρμός ήρθε, ο κόσμος άρχισε να μπαίνει και να βρίσκει τη θέση του. Ανακαινισμένος εξωτερικά, μαζεμένος και καθαρός εσωτερικά, σου κάνει καλή εντύπωση. Δεν είναι ότι καλύτερο έχει να παρουσιάσει η σιδηροδρομική βιομηχανία, αλλά ήταν αξιοπρεπής.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Σχεδόν γεμάτο, το τρένο ξεκίνησε χωρίς κάποια καθυστέρηση περίπου στις 6.25. Ο έλεγχος εισιτηρίων άμεσος, επιτέλους με μηχανήματα που σκάναραν τα εισιτήρια. Οι υπάλληλοι ευγενικοί, τον ολοκλήρωσαν γρήγορα. Μέχρι πρόσφατα είχαμε εκείνα τα μεταλλικά εξαρτήματα που για επικύρωση έκαναν μικρές στρογγυλές τρύπες στο εισιτήριο.

Τα πρώτα χιλιόμετρα έφυγαν γρήγορα. Μετά το σταθμό ΣΚΑ, άρχισε η «κακοκαιρία». Το κούνημα του τρένου, οι πολλές στροφές, η χαμηλή ταχύτητα, όλα μαρτυρούσαν ότι υπάρχει πρόβλημα στην υποδομή. Αυτό κράτησε μέχρι την Οινόη, μετά το τρένο άρχισε να αναπτύσσει μεγάλη ταχύτητα.

Γρήγορα, πολύ γρήγορα περάσαμε από Θήβα, Λιβαδειά, την μεγάλη σήραγγα Καλλιδρόμου (που με 9χλμ είναι η μεγαλύτερη στα Βαλκάνια) και σε 1 ώρα και 45 λεπτά φτάσαμε στο Λιανοκλάδι, στην περιοχή της Λαμίας. Ήταν η μία από τις 2 στάσεις που πραγματοποίησε το «γρήγορο» πρωινό δρομολόγιο. Η διαφορά με μόλις πριν 5 μήνες όταν χρειάστηκαν περίπου 3 ώρες για την ίδια διαδρομή ήταν αισθητή.

Το τρένο ξεκίνησε και ανέπτυξε και πάλι μεγάλη ταχύτητα, πέρασε την δεύτερη μεγάλη σήραγγα του Όρου Όθρυος (περίπου 6,5χλμ) και σε περίπου 2 ώρες και 50 λεπτά φτάσαμε στη Λάρισα. Για να δώσουμε ένα μέτρο σύγκρισης, όταν είχα ταξιδέψει πέρυσι περίπου την ίδια εποχή, η διαδρομή είχε διαρκέσει 4 ώρες.

Αλλά και στο τρένο καταλάβαινες ότι κάτι έχει αλλάξει. Υπάλληλοι καθαριότητας περνούσαν τακτικά, προσωπικό κίνησης έλεγχε τον κλιματισμό, προσέφεραν μάλιστα χυμό (στην Α`θέση), υπήρχε ένα περιοδικό της ΤΡΑΙΝΟΣΕ (το Train Stories), η τουαλέτα σε μία αξιοπρεπή κατάσταση. Εκεί θυμήθηκα, στην πρόσφατη συνέντευξη που μου παραχώρησε ο Δ.Σ. της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, Φίλιππος Τσαλίδης, αυτό που μου είπε για τη συμβολή των επιβατών στην καθαριότητα του τρένου. «Βλέπεις πως οι επιβάτες σέβονται το Μετρό και αυτό μένει καθαρό, το ίδιο πρέπει να συμβεί και με το τρένο. Αν ο καθένας πετάει αντικείμενα ή συσκευασίες θα χρειαζόμαστε και ένα υπάλληλο καθαριότητας ανά επιβάτη, πρέπει και οι ίδιοι οι επιβάτες να σεβαστούν το μέσο που χρησιμοποιούν».

Το τρένο ξεκίνησε από Λάρισα με μικρή καθυστέρηση 5 λεπτών την οποία την κέρδισε στο υπόλοιπο της διαδρομής. Περάσαμε τα Τέμπη, την Κατερίνη και φτάσαμε στο σταθμό της Θεσσαλονίκης ακριβώς στις 10.35. Συνολικά το δρομολόγιο διήρκησε 4 ώρες και 10 λεπτά. Όσα ακριβώς έγραφε στην ιστοσελίδα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

Δεν μπορώ να κρύψω την ικανοποίηση μου για το επίπεδο που βρήκα αυτή τη φορά ταξιδεύοντας με το τρένο. Θυμάμαι μόλις πριν 2 χρόνια όταν έκανα την ίδια διαδρομή και χρειάστηκαν τότε σχεδόν 7 ώρες για να φτάσουμε. Από τότε είναι σαν να έχει αλλάξει ένας ολόκληρος αιώνας στο πως διαχειρίζεται το δρομολόγιο η ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Βεβαίως η ολοκλήρωση της γραμμής και της ηλεκτροκίνησης είναι ο βασικός παράγοντας αυτής της αλλαγής.

Για να μην εξιδανικεύουμε την κατάσταση δεν είναι ότι ξαφνικά όλα έγιναν τέλεια. Όχι βέβαια. Αλλά είναι σαφές ότι έχουν υπάρξει δύο σημαντικές διαφορές. Η μία είναι η ολοκλήρωση έργων που εμπόδιζαν να γίνει το δρομολόγιο με κανονικές συνθήκες (μόλις μέχρι πριν λίγους μήνες είχαμε αλλαγή μηχανής σε 2 σημεία). Το δεύτερο είναι ξεκάθαρα πως ο επιβάτης μπαίνει στο επίκεντρο της διαδρομής.

Ο σεβασμός και η τήρηση των χρόνων, σχεδόν με ευλάβεια, η προσπάθεια αναβάθμισης του προσώπου της εταιρείας και η παροχή καλύτερων υπηρεσιών, βοηθά στο να αλλάξει η αντίληψη του κόσμου για το σιδηρόδρομο. Ξέρετε, λέγοντας σε γνωστούς και φίλους ότι θα χρησιμοποιήσω το τρένο, όλοι, με ρώτησαν δύο πράγματα: α)είναι ασφαλές; και β)θα φτάσει στο χρόνο που λέει ή κάνει ατελείωτες ώρες;

Στην πρώτη ερώτηση μπορώ να απαντήσω ότι είναι τόσο ασφαλές όσο και τα άλλα μέσα μεταφοράς. Στο δεύτερο βάσει της δικής μου εμπειρίας έχω να απαντήσω πως, το δρομολόγιο ήταν ακριβές. Επιπρόσθετα το τρένο έχει συγκριτικά (κατά την άποψη μου) πλεονεκτήματα. Μπορείς άνετα να δουλέψεις, να περπατήσεις, να πας στο κυλικείο για να αγοράσεις κάτι, να χρησιμοποιήσεις την τουαλέτα χωρίς να περιμένεις κάποια στάση.

ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ

Αν χρειάζονται βελτιώσεις; Ω ναι, πολλές. Χρειάζονται και άλλα τρένα, νέα τρένα, πιο πυκνά δρομολόγια, ακόμα καλύτεροι χρόνοι. Στην εποχή της ταχύτητας και του διαδικτύου, όλα είναι μετρήσιμα. Μεγάλος αρνητικός παράγοντας παραμένει η απουσία wi-fi ή έστω δικτύου. Αυτό σύμφωνα με στελέχη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ οφείλεται στις εταιρείες κινητής καθώς υπάρχει οπτική ίνα κατά μήκος του δικτύου. Δεν γίνεται να μην έχεις σήμα για 2 ώρες. Επίσης μιας και σχεδιάζεται η έλευση τρένων και η βελτίωση των υφιστάμενων: Η πρίζα ανά επιβάτη είναι ότι πιο χρήσιμο σήμερα για τον επιβάτη. Όλοι διαθέτουν ένα κινητό, ένα φορητό υπολογιστή, tablet κ.ο.κ.

Η πύκνωση των δρομολογίων επίσης είναι σημαντική. Σήμερα το τρίωρο μεταξύ των δρομολογίων είναι αρκετά μεγάλος χρόνος. Στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ μιλούν για αυτή την πύκνωση πως θα συμβεί από το καλοκαίρι του 2020 μιας και θα έχουν έρθει τα τρία πρώτα μετασκευασμένα τρένα από την Ιταλία.

Όσο για τους σταθμούς; Είναι κατώτεροι των περιστάσεων, ως ευγενική έκφραση. Πρέπει άμεσα να αναβαθμιστούν και τουλάχιστον να είναι αξιοπρεπείς. Οι υπεύθυνοι για αυτή την κατάσταση φορείς οφείλουν να κινητοποιηθούν. Δεν γίνεται να αναβαθμίζει συνολικά το μέσο και να έχεις αυτούς τους σταθμούς. Η εποχή του σιδηρόδρομου όμως είναι εδώ. Όχι για να «κλέψει» μερίδιο από την πίτα των μεταφορών, αλλά για να τη μεγαλώσει και να ξαναμπεί στο χάρτη.

Καλή Εβδομάδα σε όλους
9.9.2019

image_pdfimage_print
συνέχεια ανάγνωσης

Editorial

Θεσσαλονίκη και μεγάλα έργα: Ώρα για ρεαλισμό

Νίκος Καραγιάννης

Δημοσιεύθηκε

στις

Θεσσαλονίκη

Την ώρα που η πόλη ετοιμάζεται να γιορτάσει την 84η ΔΕΘ, το θέμα των μεγάλων έργων στην πόλη μοιάζει και πάλι να κυριαρχεί στην ατζέντα. Τα συγκοινωνιακά έργα που θα αλλάξουν την πόλη είναι συνεχώς στο επίκεντρο και πραγματικα αρχίζει και παίρνει μυθικές διαστάσεις.

Στα μάτια μου η Θεσσαλονίκη μου θυμίζει λίγο την Αθήνα πριν τους Ολυμπιακούς Αγωνές τυ 2004, όπου η πόλη έμοιαζε με ένα μεγάλο εργοτάξιο. Είναι αυτό που πολλές φορές λέμε πως «έφτασα στην πηγή αλλά δεν ήπια νερό», μόνο που η πόλη είναι κοντά στην πηγή, χρειάζεται λίγο υπομονή ακόμα για να βάλει το χέρι της και να πάρει το νερό που χρειάζεται.

Αλήθεια, έχει σκεφτεί κανείς πως θα ήταν σήμερα η Αθήνα χωρίς την συμβολή των μεγάλων συγκοινωνιακών έργων, χωρίς ένα όμορφο αεροδρόμιο, ένα λειτουργικό λιμάνι, ένα ανεμπόδιστο περιφερειακό άξονα. Αυτό που εμείς οι Αθηναίοι, το εκφράζουμε σαν υπόθεση, στη Θεσσαλονίκη το ζουν ως πραγματικότητα. Μία αιωνιότητα ως η πόλη που περιμένει τη δική της «μετάλλαξη» από μία δύσκολη, κορεσμένη από την κίνηση, γεμάτη καυσαέριο πόλη που βάζει συνεχώς τους πολίτες της να περιμένουν και να περιμένουν.

Η 84η ΔΕΘ, θα βρει τη Θεσσαλονίκη και πάλι σε αναμονή για να τελειώσουν τα μεγάλα έργα. Το Μετρό συνεχίζει να κατασκευάζεται για 13η χρονιά, τα έργα στο αεροδρόμιο μπορεί να τέλειωσαν για τον αεροδιάδρομο, είναι όμως σε πλήρη εξέλιξη για το νέο αεροσταθμό (ή τέρμιναλ αν θέλετε), τα έργα στο εμπορευματικό κομμάτι του λιμανιού είναι πολύ κοντά στην εκκίνηση, ο περιφερειακός στο δυτικό του τμήμα επίσης για 7η χρονιά συνεχίζει να κατασκευάζεται. «Νέα είσοδος» στα μεγάλα έργα της πόλης αποτελεί το όραμα της κατασκευής μίας νέας σιδηροδρομικής γραμμής, από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Καβάλα και την Ξάνθη και η αξιοποίηση του σιδηροδρομικού σταθμού. Στις «αιώνιες μακέτες» μπορούμε να κατατάξουμε το σχέδιο ανάπλασης της ΔΕΘ που και αυτό συνεχίζει να μεταλλάσσεται σχεδιαστικά αλλά δεν υλοποιείται. Το μόνο από τα μεγάλα έργα που ολοκληρώθηκε είναι η σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Ακόμα μία έλλειψη; Η καθημερινή πραγματικότητα των συγκοινωνιών της πόλης. Σήμερα ούτε ο μισός στόλος λεωφορείων δεν είναι στους δρόμους της πόλης.

Αυτό που προφανώς έχει κουράσει την πόλη είναι η αναμονή για την «μετάλλαξη». Το Μετρό προφανώς δεν θα είναι έτοιμο το 2020, η δε γραμμή Καλαμαριάς κάτι μου λέει πως δεν θα τη δούμε να λειτουργεί το 2021, τα νέα λεωφορεία δεν θα τα δούμε πριν το 2021, το αεροδρόμιο στην πλήρη νέα του μορφή θα το δούμε σε δόσεις το 2020 και το 2021. Το δε λιμάνι και ο 6ος προβλήτας νομίζω θα χρειαστεί να περιμένουμε το 2022 αν όχι αργότερα. Αν και η Αθήνα ταλαιπωρείται συγκοινωνιακά, σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουν οι Θεσσαλονικείς.

Είναι φανερό ότι σήμερα είμαστε στο σημείο που χρειάζεται ρεαλισμός για τα μεγάλα έργα της πόλης. Περιμένουμε από το βήμα της ΔΕΘ, να ακούσουμε το σχέδιο για την λειτουργία όλων αυτών μέσων που πραγματικά θα αλλάξουν την πόλη. Ένα ρεαλιστικό αλλά δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα για τη λειτουργία της βασικής γραμμής του Μετρό και γραμμής Καλαμαριάς, τα σχέδια για την ανανέωση του στόλου λεωφορείων αλλά και βραχυπρόθεσμα μέτρα για την ανακούφιση της σημερινής απελπιστικής κατάστασης.

Περιμένουμε την εξαγγελία για την επέκταση του Μετρό τόσο δυτικά, όσο και προς το Αεροδρόμιο. Όπως και στην Αθήνα, η προστιθέμενη αξία του μέσου έρχεται κυρίως στην συνδεσιμότητα του με άλλους συγκοινωνιακούς κόμβους (τον σιδηροδρομικό σταθμό, το αεροδρόμιο, τα ΚΤΕΛ κ.α.). Περιμένουμε την εξαγγελία για την δρομολόγηση των έργων για τον Προαστιακό στα δυτικά προάστια, το λεγόμενο και city train. Αυτά μπορούν να αναπτύξουν ακόμα περισσότερο το συγκοινωνιακό δίκτυο της Μητροπολιτικής Θεσσαλονίκης.

Να υπενθυμίσω ότι η Θεσσαλονίκη έχει την θλιβερή πρωτιά σε όλη την Ευρώπη ως η μοναδική πόλη με πληθυσμό που ξεπερνά το 1 εκατομύριο κατοίκους, με μεγάλο τουριστικό ρεύμα που εξακολουθεί να εξυπηρετείται συγκοινωνιακά μόνο από λεωφορεία…

Μιλώντας για τα έργα δεν πρέπει να ξεχνάμε και εκείνα τα οποία μπορουν να κάνουν τη Θεσσαλονίκη ως μητρόπολη και στα Βαλκάνια. Η ολοκλήρωση των σιδηροδρομικών συστημάτων, προτίστως τη Θεσσαλονίκη θα αναβαθμίσει και θα βοηθήσει στη σύνδεση της με άλλες μεγάλες Βαλκανικές πόλεις και την περαιτέρω σύνδεση της με την Κεντρική Ευρώπη.

Φέτος από αυτή τη ΔΕΘ, από τη νέα κυβέρνηση δεν θέλουμε να ακούσουμε μόνο εξαγγελίες, θέλουμε ένα σχέδιο που όχι μόνο θα μας οδηγήσει στην βρύση αλλά θα μας επιτρέψει να πιούμε και νερό.

Καλή Εβδομάδα σε όλους
2.9.2019

image_pdfimage_print
συνέχεια ανάγνωσης

Facebook

Ετικέτες



δημοφιλη θεματα